Dag 14 woensdag 27 juli Divundu - Kasane

Dag 14 woensdag 27 juli Divundu - Kasane

We worden wakker met het geluid van de nijlpaarden in de rivieren. Douchen en dan ontbijten in de lodge. Het ontbijt is super er zijn zelfs croissants. Dan uitchecken. Doordat Jan en Grietje niet mee zijn en we alles hier 2 jaar geleden al betaald hadden, is er geld over wat we niet terug krijgen, maar wel kunnen besteden in het winkeltje. We kopen een grote olifanten knuffel die al snel de naam Jimbo krijgt.

Ook vandaag hebben we weer een lange reisdag; 440 kilometer inclusief een grensovergang. Om 9 uur rijden we weg. Al snel rijden we Bwabwata NP binnen. Na een paar kilometer zien we olifanten langs de weg. We hadden niet verwacht dit te zien. Het is toch een soort kaarsrechte asfalt snelweg die door Bwabwata leidt. Je mag hier 80 en er staan verbodsborden met een zwarte S er in. Dit blijkt verboden te stoppen te beteken. Natuurlijk stoppen we voor een foto van de olifanten, als een vrachtwagenchauffeur stopt en vraagt of we problemen hebben. Later zien we ook nog een Roan antilope oversteken en zien we blauwapen.

Dan komt er een bord dat we in een multipurpose area terechtkomen en weer 120 mogen. Er staan wel borden die waarschuwen voor overstekende olifanten, maar dik 100 kilometer lang zien we alleen maar dorpjes met huisjes van palen en gras en soms steen of golfplaat. Stoppen mag hier ook weer. Er zijn volop picknickplekken.

Als we een korte stop maken, komen er kindjes op ons af rennen in een broek die ooit lang was maar door alle scheuren in repen hangt en kort geworden is. We geven ze ons brood, jam en koekjes waarmee ze springend naar huis toe rennen.

Uiteindelijk verdwijnen de huisjes weer en zitten we weer in een no stop zone waar dieren zijn. En rijden we het park weer uit. Katima Mulino is de grootste stad in dit gebied. Hier waren in 1999 ook de aanvallen op het Namibische leger en politie voor onafhankelijkheid van deze streek.

We rijden tot de grens bij Ngoma langs kleine dorpjes met houten hutjes. Als er al iets van steen is, is het de bar. We zien veel school kindertjes in uniform langs de weg naar huis lopen. Best gevaarlijk als het verkeer met 120 langs raast.

Bij de grens zijn we bijna een uur kwijt. Eerst in Namibië formulieren invullen en een stempel halen. Dan naar een slagboom waar we de autogegevens als het chasisnummer in moeten vullen. Namibië uit ging best snel. Dan een stuk niemandsland over een brug en in het rivier gebied eronder lopen koeien te grazen. Bij de grens met Botswana moeten we met de auto door een bak desinfectiemiddel tegen mond en klauw zeerte rijden. Dan naar de health services met onze vaccinatie papieren. In Botswana zijn mondkapjes binnen verplicht, die die ophalen. Paspoort laten zien en we krijgen een briebje met stempel mee. Dan eerst door een bak met desinfectiemiddel lopen voor we naar de immigratie kunnen. Hier staat een man of 10 voor ons. Paspoort en briefje van de healthservices inleveren, stempel en dan naar custums er naast. Weer autogegevens invullen en paspoort bestuurder laten zien en roadtax betalen. Nu zijn er veel chauffeurs voor ons die allemaal papieren hebben die niet helemaal in orde zijn dus we wachten op onze beurt. Weer in de auto naar de slagboom waar we alle schoenen uit de auto mieten halen en moeten desinfecteren. De koelkast wordt gecheckt. Vlees, verse zuivel, groente en fruit mag niet mee Botswana in. Dit wisten we dus alles is op of weggegooid.

En dan mogen we door om na 1 kilometer weer te moeten stoppen bij de gate van Chobe NO. Weer auto registreren. Terwijl we staan te wachten, steekt er een kudde olifanten over. Zo maar langs de snelweg. En eenmaal op de 60 kilometer lange weg door het park zien we nog 3 keer olifanten, we zien een sabel antilope, giraffes en wrattenzwijnen. Ook deze dieren hadden we niet verwacht. Als we Chobe NP uitrijden, rijden we eigenlijk meteen Kasane binnen. Ons hotel zit vlak vooraan in Kasane.

We relaxen even op de kamer en dan gaan Erik en Renée het stadje in voor een sim card, maar de Mascom winkel is al om 17 uur dicht. De supermarkt. De Choppies is een soort Aldi waar we weinig vinden. Dus door naar de Spar die wel een mooi assortiment heeft. Dan naar het Thebe River Camp waar je goed zou kunnen eten. We besluiten om zeven uur terug te komen om er te eten. Onderweg loopt er van alles door het dorp. Wrattenzwijnen, impala, buffels en bavianen. Er staan ook bordjes die waarschuwen voor nijlpaarden. Niet een plek om in het donker over straat te lopen.

Het eten bij het Thebe River Camp is dramatisch. De spareribs van de jongens liggen koud en rauw op hun bord. Ze gaan terug op het vuur maar Erik heeft meer zeen dan vlees. Dieks burger is ook niet super. Alleen Renée’s pizza is prima. De komende dagen maar gewoon bij ons eigen hotel eten. We kijken op de kamer nog een voetbalwedstrijd en gaan dan slapen.