Dag 21 donderdag 31 juli Malediven - Mumbai

Als Renée wakker wordt, regent het. Vlak voor de zon opkomt wordt het droog en blijft het droog. Maar Frédérique kan doorslapen, ook vandaag is de zonsopgang weinig bijzonders. Voor het ontbijt komen de kinderen met hun spullen naar onze kamer. Onze kamer kunnen we voor 50 USD aanhouden tot de boot komt.De zon schijnt inmiddels volop en dus gaan we na het ontbijt naar het strand. Beetje snorkelen, zonnen, zwemmen, boekje lezen en kletsen in de zee. Zo komen we dag wel door. Van een Italiaanse steward krijgen we verse kokosnoot.

Om één uur gaan we lunchen en komen we in gesprek met de oudere dame in het Italiaanse Neos vlieggezelschap. De 3 piloten zijn direct naar huis gegaan terwijl zij hier een week moeten blijven. Allemaal jonge stewards en stewardessen waarvan ze er met 2 jaren geleden een keer eerder heeft gevlogen. Volgens haar is een week echt te lang om met vreemde collega’s door te brengen op een tropisch eiland waar weinig te doen is. Terwijl we wachten op de lunch stroomt een hele grote groep mensen binnen om in te te checken. De vrouwen allemaal gesluierd. De vrijdag is hier de vrije dag dus voor de moslims en Hindu loopt het weekend van donderdagavond tot zaterdagavond. Later zien we ze in burka’s in de zee wat een contrast met de Italiaanse crew die in mini strings rondloopt.

We gaan deze laatste keer voor het broodje hamburger met friet en Erik neemt chicken fried rice. Na de lunch gaan we weer naar het strand waar we tot 16 uur blijven. Gilles en Diek zijn iets eerder terug om te douchen. We vertellen de Italianen over de pijlstaartroggen die nog steeds op de zandbank liggen en ze gaan meteen kijken. Gilles en Renée hebben er een tijd zitten kletsen terwijl 1 rog steeds dichterbij kwam.

Tegen half zeven zijn we met onze bagage bij de receptie om uit te checken. Het duurt enorm lang voor ze de eindafrekening klaar hebben. Ondertussen krijgen de kinderen nog 4 muntjes in de lokale rufiya. Dan is het toch voor elkaar. We begonnen hem al te knijpen. Om kwart voor zeven zouden we naar de haven gebracht worden. Het is inmiddels donker als we vertrekken. De boot ligt er al. Koffers in het luik in de punt en wij in de boot. Er staat al dagen een windkracht 5 die einde dag verder aantrekt. Op de ligbedjes helemaal rechts op het strand waar wij steeds lagen, lag je beschut doordat het resort de wind opving, maar op de zandbank wordt je bij eb gezandstraald. De wind merken we flink in de hoogte van de golven. 30 Minuten lang klotsen en klappen we in het donker over de golven. Renée had voor vertrek maatregelen tegen zeeziekte getroffen, maar de magen van beide kids zijn blij als we eerst in Malé aanleggen en dan bij het vliegveld.

Op het vliegveld denken we dat 3 uur van te voren ruim is, maar eerst moeten we in de rij omdat alle in te checken bagage door de scan moet, dan in de rij voor het inchecken bij Indigo. Hier moeten we onze E-Visa voor India weer laten zien en later bij het boarden weer. Vervolgens in de rij voor de paspoortcontrole, dan nog door de controle voor de handbagage en dan is er weinig tijd over tot we moeten boarden. De dames lusten nog wel wat te eten. Het worden 2 single Whoppers zonder friet o.i.d bij de Burger King. Prijs: 12,50 USD per stuk. Erik heeft van schrik geen honger meer. Onze laatste rufiyaa besteden we aanwater en dan mogen we al het vliegtuig in. Terwijl we door de tax free lopen, meldt de chauffeur dat hijzelf of booking.com de taxi gecanceld heeft. We begrijpen er niets van, maar willen wel graag een taxi naar het hotel en onderhandelen over de prijs om ons op te halen. Hij zal er zijn zegt hij. Met booking.com zoeken we later wel uit wat er mis gaat.

Weer met de bus naar het vliegtuig. Gilles probeert zo lang mogelijk de laatste Mb’s te gebruiken om de wedstrijd AZ -Ilves Tampere te kijken. Pas als het 4-0 is en we voor de startbaan staan, gaat de telefoon op vliegtuigmodus. Eenmaal onderweg is er flink wat turbulentie wat nooit fijn is. Om half twee landen we in Mumbai, meteen een app van de chauffeur dat hij gezien heeft dat we geland zijn. Wat hij daarna gedaan heeft weten we niet, want als wij om half drie buiten staan bij uitgang B duurt het nog 40 minuten en heel veel appjes voor hij er is. Echt waardeloos dit wachten midden in de nacht terwijl je alleen maar naar bed wilt, maar het wordt nog erger. Als we in willen checken bij het Aurika Hotel, blijken ze geen kamers meer te hebben. Alles zit vol. Eerst een verhaal maar jullie zouden gisteravond aankomen, dan krijgt booking.com de schuld. We laten berichten aan het hotel zien dat we de 25e al een bericht hebben gestuurd dat onze vlucht verplaatst is en dat we midden in de nacht zouden arriveren. Eerst wordt er beloofd dat we tot vanavond in onze kamer kunnen blijven maar dat we nog een uur moeten wachten, dan wordt de deputy front office manager er bij gehaald en die verteld dat er helemaal geen kamers meer zijn en die boekt kamers voor ons in het er naast gekregen Hilton hotel, wat 40 euro duurder is en dus wordt ons lunch in het Aurika beloofd en gebruik van hun faciliteiten.

Met de taxi gaan we met de bagage naar het Hilton. Daar kunnen ze de kamers helemaal niet verlengen tot de avond omdat ze ook volzitten, maar moeten we ons in de ochtend melden bij de receptie. De deputy front office manager is meegegaan en belooft ons een kamer na de lunch tot een uur of zeven in het Aurika als het niet lukt bij het Hilton. We laten hem zijn naam voor de zekerheid opschrijven. Wat een gedoe hier zitten we nu echt niet op te wachten. Uiteindelijk is het 4:27 uur als we in bed liggen. Nu wat uren slaap pakken. Morgen kijken we wel verder.