Dag 13 woensdag 23 juli Agra - Lucknow

We staan eigenlijk wat te laat op waardoor Renée nog aan het inpakken is terwijl de jongens al gaan ontbijten en iedereen 1 voor 1 weer naar de kamer verdwijnt tijdens het ontbijt, maar om half negen staan we keurig klaar als Mr. Arvind er is. We rijden vandaag naar Lucknow over een 6 baans tolweg die in 1 rechte lijnlangs Lucknow voert. Onderweg rijstvelden, nog meer rijstvelden en heel veel suikerriet. Overal bewerken mensen het land, soms met os, soms met tractor en alle rijst wordt met de hand geoogst. Men staat voorover gebogen in het water bosjes rijst te maken. Wat een zwaar werk voor je rug. Op de parallelweg ligt ook allemaal rijst of graan te drogen. Foto’s maken lukt niet, want langs de hele weg staat een hoog zwart hek. Op één stukje na, dit deel wordt als emergency landing strip gebruikt. Op het land zien we meerdere Indische ooievaars, de dieren zijn enorm groot. Groter en vooral dikker dan bij ons.

Tegen één uur zijn we in Lucknow. Het verkeer in de stad is één grote chaos. Karren met paarden, een gouden trouwkoets, brommers, tuktuks, auto’s en vrachtwagens alles rijdt door elkaar heen en probeert op de kruisingen voorrang te krijgen en er wordt onafgebroken getoeterd. Ook zien we vrouwen graaien in een berg afval. Of ze het nou verwerken of er eten in zoeken wordt ons niet duidelijk.

Onze eerste stop in het Chota Imambara. Een heilige plek voor moslims waar men bijeen kan komen en 2 mausolea staan. Voor ons heeft het verder weinig betekenis anders dan dat het een mooi gebouw is dus na een paar foto’s gaan we door naar de Rumi Darwaza, de Turkse poort. Een grote mooie toegangspoort, de stad was ommuurd met verschillende poorten die er nog steeds staan.

Hier stappen we uit, eerst op de foto met Indiase toeristen en lopendan door de poort waar we aangeklampt worden door bedelende kindjes. Ze geven niet op en blijven ons vasthouden tot we bijna bij de Bara Imambara zijn nog een heiligdom voor de moslims. We kopen kaartjes en lopen onder nog twee mooie poorten met trappen door het terrein op met een grote witte Jah Mahal moskee, het Bara Imambara, en een stepwell. Het is bloedheet en het zweet loopt al gauw in straaltjes van ons af. Omdat alles heilig gebied is voor de moslims, we hadden schouders en knieën vandaag al bewust bedekt, moeten ook de schoenen uit om binnen te gaan in de Bara Imambara en het labyrinth. Frédérique heeft hier geen zin in en gaat met Erik terug naar de auto. Gilles en Renée gaan met een gids op pad die vertelt dat een rondleiding 45 minuten duurt. We vertellen hem een versnelde ronde te willen doen van max 30 minuten. Overal staan borden met de prijzen maar voor buitenlandsers gelden die niet. We vertellen hem 300 voor 30 minuten (locals betalen 125 voor 45 minuten voor een groep van 2 en het dubbele voor 4) hij gaat akkoord. Ook hier zijn we de enige blanken en zelfs Erik wordt meerdere keren gevraagd op de foto te gaan als hij terugloopt naar de auto. Blijkbaar nemen veel mensen de nachttrein naar Varanasi en slaan ze Lucknow over.

De Bara Imanbara bestaat uit 3 ruimtes. Links en rechts een koepel de Chinese en de Indian hall met balkonnetjes vanwaar de vrouwen konden zien wat er gebeurde en een grote hal die de grootste overspanning van Azië is die niet door pilaren ondersteunt wordt. Het hele gebouw is van baksteen gemaakt en er is nergens met hout gewerkt. Behalve een troon en een graf is er weinig te zien dus we gaan door naar het labyrinth.

Het labyrinth mag je alleen met een gids in omdat je anders heel lang kunt zoeken er zijn namelijk maar 2 in en uitgangen maar wel meer dan 1000 gangetjes en trappen, soms moet je eerst omhoog en dan weer naar beneden gaan om een verdieping hoger te komen. Op sommige plaatsen kun je 5 kanten op en om helemaal op het dak te komen moeten we langs 3 zijdes van het gebouw lopen. De koepels heeft men dicht gemetseld tot een plat dak waar allemaal donkere gangen doorheen lopen. Sommige gangen zijn enorm fotogeniek. Op 1 plek zegt hij ons te wachten bij een muur tot we hem horen praten. De muur werkt als communicatiemiddel. We horen hem fluisteren het geluid te volgen en hem te zoeken. We staan aan de achterkant van het gebouw en vinden hem terug aan de voorkant, waar hij tegen de muur staat te fluisteren. Heel bijzonder.

Dan door naar het dak. Hier heb je een mooi zicht op het terrein met de moskee, de tuin en de poorten. Ook deze gids wil weer foto’s maken, maar het is veel te heet. Eentje dan en dan vinden we het wel prima.

Als we naar benden gaan zegt hij ik ga achteraan lopen en jullie moeten de weg terug zoeken. Gilles begint heel goed en weet de eerste twee verdiepingen de goede kant op te gaan. Dan gaat het mis en gaan we verkeerd. Hij vertelt na een poosje dat hij bij de 45 min rondleiding mensen langer laat zoeken. Ons vertelt hij het al snel dat we fout gaan. Hier waren we zelf nooit makkelijk uitgekomen. Meerdere keren moeten we eerst omhoog om naar beneden te kunnen gaan. Buiten mogen de schoenen weer aan. Natuurlijk weer foto’s met hele gezinnen. Het blijft ons een raadsel waarom ze buitenlanders zo bijzonder vinden anders dan dat wij wel heel wit haar hebben.

We gaan nu naar de stepwell, deze staat leeg en na drie andere stepwells die we gezien hebben, kunnen we snel door deze watervoorziening. We betalen de gids en lopen dan naar de auto waar de airco gelukkig vol aanstaat. We zijn doorweekt van het zweet.

Ons hotel het Fortune Park BBD is niet zo ver meer. De inrichting is wat ouderwets maar de kamers zijn prima. We hebben een tussendoor naar de kids wat fijn is. We bestellen garlic bread en haka noodless voor de lunch en daarna gaan Erik en Frédérique eerst naar de gym terwijl Gilles en Renée rechtstreeks naar het zwembad gaan. De zon is al onder als we terug naar de kamer gaan.

Het avondeten is geen succes. De kids bestellen eerst beide patat en Diek vindt daar 2 haren in. Als Gilles lams biryani komt en hij daar ook een dikke zwarte haar in vindt is het klaar en melden we het. Hij doet nog een poging, maar ook in die hap een haar. Renée’s schotel die uit meerdere Indiase gerechtjes bestaat, smaakte prima totdat Diek ook daar een haar in vindt. Het eten is klaar alleen Erik eet smakelijk door van zijn Indiase schotel. Ongeveer de hele staf komt langs inclusief de kok die geen netje maar een koksmuts op heeft die maar de helft van zijn haar bedekt. Hij wil nieuwe lams biryani maken, we leggen uit niets meer te willen eten en dus hoeven we de biryani niet te betalen. We krijgen nog een gratis toetje aangeboden. De jongens gaan voor tiramisu en chocolade cake. De dames durven niet meer. Diek wil morgen op haar kamer crackers met smeerkaas eten en wil niet terug naar het restaurant. We gaan snel terug naar de kamer waar we nog wat tour de France en films kijken voor we gaan slapen.