Dag 23 zaterdag 2 augustus Mumbai-Brussel-Meppel

Het vliegtuig in ingedeeld in 3 - 3 - 3 indeling en dus hebben we 3 stoelen vanaf het raam en in 1 er naast in de middelste rij. De ene persoon naast Erik is niet op komen dagen en de ander laat zich verplaatsen om dichter bij zijn familie te kunnen zitten. Dus vraagt Renée of ze naast Erik mag zitten. Hierdoor hebben zowel de kinderen als wij een stoel extra. Gilles maakt hier gretig gebruik van door eerst de halve vlucht zijn benen op Frédérique’s schoot te leggen en de andere helft van de vlucht zijn hoofd. Erik en Renée wisselen het comfort deze 8 uur durende vlucht naar München eerlijk af. Het is een rustige vlucht en met nog steeds 50 minuten vertraging komen we aan in München. Dat ze ‘nicht püntklich’ waren is iets waarvoor de Duitse crew zich wel tig excuseert. Dit kwam doordat het inkomende vliegtuig te laat in Mumbai was maar blijkbaar is het slecht voor het ‘gründliche’ imago van Lufthansa. In München maakt Frédérique er een wedstrijd van om iedereen die voor ons uit het vliegtuig komt,in te halen. Al snel is ze uit zicht tot we bij een handbagage securitycheck komen. Wederom moeten alle electronica: foto camera’s, I-pads, telefoon, tasjes met reistekkers en stroomkabels, de batterypacks, verrekijkers, zakjes met crème, deo, make-up en alle noise cancelling headsets uit de tas en dan zou je na 7 vluchten denken dat het ons nu wel lukt om alle tassen er in 1x door te krijgen, maar in Mumbai kregen we een drugstest en zat er nog een metalen nagelriem stokje dat we gebruiken om de batterijen snel uit de batterypack van de foto camera te kunnen halen in een tasje. De onderwatercamera, een headset, een verrekijker etc zijn ook al een keer in de rugzak achter gebleven waardoor de ras er uitgepikt werd. Nu hadden we nog 3 flesjes water uit het vliegtuig meegenomen en waar dit in India weer wel mocht, moesten we ze nu inleveren. Snel alles weer inpakken in de rugzakken en door naar de paspoortcontrole. Hier staan maar een paar mensen bij de EU paspoorten. Iedereen boven de 18 kan door de selfcheck poortjes wat alleen gezinnen met kinderen overlaat. We komen nu in de internationale terminal. We weten dat we nog met de trein naar de G terminal moeten, maar we weten nu ook dat we dat makkelijk gaan redden. Dus is er tijd om naar toilet te gaan en broodjes voor ontbijt te kopen. De kids en Erik worden blij van pretzels en echt lekkere croissantjes, Renée van een broodje ham.

Met de broodjes en wat te drinken in een tasje gaat het weer trap op en af en lange gangen door naar het treintje dat ons naar de G terminal brengt. We moeten naar G1 en in plaats van de eerste gate, is dit de allerlaatste gate. In plaats van zo door te lopen om te boarden wat we gezien de geringe overstaptijd verwachten, heeft ook deze Brussels Airlines vlucht vertraging en dus gaan we rustig zitten om onze broodjes op te eten. We vinden nog 4 stoelen naast een Belgische dame die dacht dat wij ook in het toestel uit Delhi zaten. Zij was met een groepsreis naar Ladakh geweest het onbevolkte, boeddhistische, uiterst noord-westelijke deel van India tegen Pakistan en de Himalaya aan. Het moet er daar qua cultuur en natuur erg op Tibet lijken. Half augustus komt de Dalai Lama er ook op bezoek vertelde ze. Ook zij had een prachtige reis gehad die vooral in het teken van boeddhisme, meditatie en spiritualiteit stond.

We mogen aan boord en ondanks dat we dachten dat het wel mee viel met de vermoeidheid, heeft Renée vrijwel direct na de start zowel op de linker als de rechterschouder een slapend kind liggen. Dan zelf ook maar de ogen dicht doen voor een dik uur en dan staan we al weer aan de grond in Brussel. We hebben het even kort over de 7 vluchten van deze vakantie en vliegschaamte. Ooit hebben we eens uitgezocht dat een hectare grond een ton euro kostte. Dat was wel erg veel geld om onze vliegschaamte af te kopen en bomen te planten. Sindsdien zijn we genezen van onze vliegschaamte, al zal Frédérique’s en Gilles’ Duits docente daar wel een andere mening over hebben.

De koffers duren even en er staat dat ze vertraagd zijn. Frédérique die maar 1 ding wil en dat is naar huis en haar vriendje Lamar weer zien, vraagt hoe laat ik denk dat ze komen. Ik zeg 11:01 uur en exact om 11:01 uur begint de band te lopen en bij de eerste 10 koffers zitten er 2 van ons. Dus als het proces daarna stopt en de band ondanks 2 pogingen blijft stilstaan komt weer de vraag wanneer komen de andere twee koffers? Het antwoord; “Binnen 5 minuten nadat de band weer in beweging is” klopte, maar we staan wel 10 minuten naar een band te kijken die het niet doet. Gelukkig komt alles alsnog in beweging en zijn onze koffers er dan ook heel vlot. De laatste koffer is open. En in de parkeergarage bedenken dat we Dieks toilettas hier tussen de vakken hadden gestopt zodat ze die kon pakken om zich op te frissen in de auto. De toilettas is weg. Thuis bij het uitpakken komen we erachter dat hij in een andere koffer zat, dus paniek om niets . Niets aan te geven en door naar P3. Frédérique heeft bij vertrek een foto gemaakt van het bord met de verdieping en rij waar de auto staat. Heel goed, want waar wij dachten dat we op de derde verdieping stonden, blijkt dit de tweede te zijn. In een kleine 3 uur rijden we naar Meppel en om 14:16 uur zijn we weer thuis waar Lamar Frédérique op wacht en slingers opgehangen heeft voor de jarige Erik. Ook George is er als we thuiskomen. Fijn dat we na een mooie reis weer veilig thuis zijn. Op de vraag wat was je hoogtepunt van de vakantie antwoorden beide kinderen, maar in wisselende volgorde: de Malediven en de tijgers. Renée voegt daar nog de Taj Mahal aan toe en het kleurrijke van India. Voor Erik was het de totaal belevenis van het land India en de Malediven en het samen met zijn vieren op reis zijn.