Dag 22 vrijdag 11 augustus Nusa Lembongan & Nusa P

Dag 22 vrijdag 11 augustus Nusa Lembongan [e-38] Nusa Penida

Toch bijzonder hoeveel toeristen er al op tijd in de weer zijn. Als Renée om 7 uur bij de Daily Baguette staat voor brood, zitten binnen alle tafeltjes al vol. Terug bij de villa is het snel ontbijten en spullen pakken. Tussen acht uur en kwart over worden we opgepikt voor de snorkeltrip. Als de chauffeur er is, zitten er nog 2 Amerikanen in de auto: Diva een make-up artist die op Ibiza woont en Zack die in de buurt van San Diego woont. Als de auto in de steeg stop gooit Diva haar deur open zonder te zien dat er een scooter de auto in probeerde te halen door de smalle ruimte die nog over was. De scooter zit klem tussen de muur en de deur. Meisje er op had schaafwonden scooter was nog heel. In het portier een dikke deuk. Lekker begin van de dag.

Het is maar een klein stukje rijden naar de boot terminal die verder naar het noorden ligt. Eerst krijgen de snorkelaars een oranje bandje om een man of 20, we krijgen water en lopen dan achter een man met een vlaggetje aan naar de boot terminal. We gaan met de D’Camel Fast Ferry. Gewaarschuwd door een oud-collega voor de heftige overtocht neemt Renée cinerazine en doet ze haar hivox bandje om. Geen overbodige luxe want de meisjes voor ons worden zeeziek. Na 40 minuten zijn we op Nusa Lembongan en moeten we van de boot af in het water stappen en een paar meter naar het strand lopen.

Daar worden we weer overgeheveld in pick-ups met banken achterin die ons naar Lembongan Watersports brengen op Nusa Lembongan. We komen bij een restaurant met gazebo’s en zitzakken. Hier komen we ook weer terug om te lunchen en te kajakken. De spullen die we droog willen houden gaan in kluisje. We delen een gazebo met Zack en Diva. We krijgen koffie, thee, sap of water met pisang goreng (gebakken banaan) en dan moeten we naar de boot. Er zijn verschillende groepen duikers, snorkelaars, eiland toer met kajakken etc. De oranje bandjes gaan op boot vijf.

Lembongan Watersports zit aan de noordzijde van Lembongan. Het gaat naar eb toe, dus we waren heel langzaam door de mangrove en de uitgang naar open zee. Als we de hoek om zijn en tussen Nusa Lembongan en Nusa Penida in varen worden de golven steeds hoger. Tussen Nusa Cerringan en Nusa Penida klapt het erover wat je flink in je rug voelt. In verschillende baaitjes zien we snorkelaars. Wij gaan eerst naar Manta point. Daar is de zee nog steeds enorm ruw. Het klotst tegen de rotswanden en in de grotten die door het water uitgehouwen zijn.

Dan roept men manta en is het de bedoeling dat we overboord springen. We zien hem van boven zwemmen, maar eenmaal in het water gaat de manta sneller dan wij en zien we het dier niet meer. Door de stroming dwalen we af tot het begin van de baai, maar gelukkig volgt de boot ons en kunnen we daar allemaal weer aan boord.We zijn blij dat we een zwemvest aan hebben met het snorkelen in deze heftige omstandigheden.

We varen terug de baai in. Renée’s maag is door de hoge golven toch wat van streek. Maar als we een nieuwe manta zien zwemmen springt ook zij het water weer in. Frédérique schrikt zich rit als ze het water in springt. De manta zwemt recht onder haar.Het dier is groter dan een tweepersoons matras met een meterslange staart. En zo ontzettend sierlijk zoals het zwemt. Dit is genieten. We zwemmen vlak achter de manta aan die geen haast heeft en kunnen het goed volgen.Allemaal zijn we enorm verrukt als we terug de boot opklimmen. Wat gaaf om dit te zien.

Nog een keer deze enorme klotsbak in hoeft niet dit was genoeg, dus op naar Secret Point waar ook nog steeds erg veel golfslag is. Er staat jammer genoeg veel wind wat niet zo best is voor Renée’s maag. Ook in het water is het niet veel beter. Ze beloven dat het bij het derde punt beter is. Bij Secret Point is het koraal mooi, maar nog veel gaver zijn de enorme scholen vissen. Op een gegeven moment komen er allemaal fel paars blauwe visjes voorbij. Renée wordt op een gegeven moment omringd door geel zwarte vissen en we zien ook meerdere trompetvissen. Ook is er een grote zwart gele vis met enorme witte stippen op zijn buik.

Eenmaal aan boord terug toch maar nieuwe cinerazine geslikt en het hivox bandje om. Dat is beter. Bij snorkelplek 3 is het de bedoeling dat we ons door de stroom laten meevoeren. De boot haakt ons dan weer op. Frédérique blijft aan boord met de Amerikanen en nog wat mensen die zeeziek zijn. Zelf heeft ze nergens last van maar even geen zin.Gilles bleef op de tweede plek aan boord omdat de golven hem te hoog waren. Hij gaat nu wel mee. Het koraal is mooi en de vissen talrijk. Door de sterke stroming trekt het koraal als een film aan je voorbij.

Terug bij de boot komt Renée erachter dat ze met het hivox bandje die op batterijen werkt, overboord is gesprongen, niet slim met electronica. Gelukkig hebben we er twee. Deze moet maar in de rijst vannacht.

Doordat het eb is kan de boot niet meer bij het haventje komen. Sterker wij moeten van boord en tussenkoraal en zeesterren doorlopen op onze slippers, terwijl de kapitein en de gidsen onze boot richting de mangrove duwen. Daar zal hij bij hoog water wel opgehaald worden. Voor ons staan weer de suto’s met bankje klaar die ons in 3 minuten bij het restaurant afleveren.

De lunch is er heerlijk met noodles, rijst, saté, zoetzure kip, vis curry en watermeloen. We hebben allemaal eeg veel tijd om te relaxen en delen een gazebo tafel met de Amerikanen en een Zuid Afrikaanse uit Graskop die in Dubai woont en stewardess is bij Emirates. Ze herkent de Emrates sporttas die we bij ons meteen. Renée vond hem toen we het vliegtuig uitliepen in Dubai in de businessclass. Een kindercadeautje zoals onze kids ze ook vaak kregen bij Emirates, die niet meegenomen is. Hij is al vaak gebruikt voor onze snorkels en zwemspullen.

Om half drie gaan we kajakken door mangrove woud. Het water is erg ondiep, doordat het eb is stinkt het naar blauwe modder en geen beest te zien, alleen mangrove. Frédérique die geen zin heeft om mee te kanoën snapt na meerdere keren tussen de takken vast te hebben gezeten dat mee peddelen toch handig is. Alleen doet ze dat wat te fel met als gevolg dat Renée een schep modder over zich heen krijgt. Het is maar een 25 min. tochtje en bij terugkomst zijn er douches dus dat komt goed.

Om vier uur hebben we de veerboot terug. Het water is een stuk rustiger en we zijn er 10 minuten sneller dan op de heenweg. Onze chauffeur wacht ons op buiten het terminal gebouw.

Eenmaal terug is het relaxen, pannenkoeken bakken voor de kids. Het meel slepen we de hele vakantie al mee en was nog ongebruikt. Wij gaan nadat we rijst hebben gekocht wat eten bij een tentje waar een bandje speelt. De tekst klopt niet altijd, maar het is er wel gezellig en de cocktails lekker.