Dag 6 woensdag 26 juli Gunung Leuser NP

Dag 6 woensdag 26 juli Gunung Leuser NP

Het viel nog mee hoe de matjes lagen, maar we zijn veel wakker geweest vannacht. Renée zit al vroeg aan de thee met de gidsen en vertelt dat Frédérique het gekookte en afgekoelde rivierwater niet lekker vindt. Om acht uur staat er een mannetje in het kamp die een fles mineraalwater en twee flesjes cola bij zich heeft. Dan is er ook ontbijt;boterhammen met kaas ei en tomaat en voor Gilles pannenkoeken. Frédérique heeft om zes uur al brood met vruchtenhagel gehad.

Om een uur of negen vertrekken we. De gidsen stellen voor om Renée’s rugzak te tillen. Nou dat is een heel fijn idee. Eerst waden door de rivier langs de andere kampen en dan als we de schoenen weer aan hebben, is het eerst een steile heuvel op. Na 15 minuten als we halverwege zijn is er een orang oetang en iets verderop is er ook nog een mannetje. Een mooie onderbreking. Dan gaan we verder. Hierna gaat het heuvel af heuvel op maar hebben we een tijdje geen lange hele steile beklimmingen meer.

Als er weer een steile beklimming is en we bovenop de berg op adem komen ziet de gids een zwarte gibbon. Deze zijn heel schaars, de withand gibbon die we gisteren zagen, komt veel meer voor. Het blijkt een familie van acht met twee jongen te zijn. Geweldig om te zien hoe ze door de bomen slingeren. Eentje gaat op de grond zitten en loopt daarna in de richting van Frédérique en de twee gidsen. Diek schrikt en doet wat stappen achteruit. Dan pakken ze snel de rugzakken voor de gibbons er in snuffelen. We blijven een hele tijd kijken naar deze familie die langzaam aan ons voorbij trekt. Eentje probeert al slingerend Renée’s telefoon af te pakken. Het wandelen van gibbons is een soort waggelen waarbij ze hun lange armen spreiden.

We den de heuvel af naar een stroompje waar we luncheen. Veel andere groepen zitten hier ook. Na de lunch is het niet zo ver meer maar hebben we nog wel 2 pittige beklimmingen. Bukit Lawang betekent toegangspoort tot de bergen, nou dat klopt wel. Bovenaan één van de beklimmingen zit er naast gids Yo op 2 meter afstand een orang oetang in de bosjes. Hij blijft eerst zitten en loopt dan heel rustig weg. Als er echter uit tegenovergestelde richting een gids aan komt lopen die niet door heeft dat er een orang oetang zit, wordt hij agressief en valt uit naar de gids door te slaan, net 2 vechtende mensen dan gaat hij een boom in. Intussen zijn Gilles en Renée die achter de gidsen stonden er snel vandoor. We laten hem met rust en beginnen aan de laatste afdaling, een hele lange en hele steile.

Frédérique was steeds als eerste boven en kreeg complimenten dat ze zo sterk was, terwijl Gilles al twee dagen onze zwaarste rugzak tilt. Echter doordat Frédérique niet zo veel gegeten heeft, wordt ze wat duizelig en dus dalen we heel rustig af. We moeten ons vasthouden aan touwen, bomen en lianen om de steileHelling af te komen. Het kost ons haast 45 minuten en dan staan we in een kamp met een strandje. Ons kamp blijkt aan de overkant van het water te zijn. Schoenen uit en er wordt een tube gehaald waarin we per tweetal over gevaren worden.

In ins nieuwe kamp zijn 4 groepen aanwezig. Het hutje wederom net zo primitief, alleen moeten we nu het plastic zeil dicht houden want er zitten longtail makaken, alsof die niet over de 1 meter hoge voorkant zouden klimmen die open is.

We treken onze zwemkleding aan en gaan naar ons stenen strandje in een bocht in de rivier. Het water is in de binnenbocht heel rustig en maximaal 50 cm diep. We liggen tijden in het water waarna we op een zeil op het strandje gaan liggen. Putra de kok komt thee met koekjes brengen. Hij is vanmorgen vanuit het vorige kamp eerst naar Bukit Lawang gelopen door het stroompje om nieuw eten te halen en toen weer 2 uur naar dit kamp. Voor Frédérique heeft hij een fles water meegenomen, voor Renée cola.

In dit kamp hebben we geen telefonisch bereik ook niet met de Telkomsel kaart. Dus even geen telefoon voor de kids. Als we in ons hutje kijken, liggen ze beide te slapen.Om een uur of zeven wordt het eten geserveerd. De tafel staat wederom helemaal vol. Gilles eet alleen wat rijst en Frédérique eet niks. Wij laten het ons goed smaken. We nemen nog een kopen en gaan dan om dik acht uur naar onze hutje. Morgen moeten we om 5:30 uur opstaan, 6 uur ontbijten en dan met een raft van opgeblazen vrachtwagen binnenbanden terug naar het dorp.

Renée ligt nog niet in bed of de maag en darm kramp begint. Tot een uur of twee aan het spoken geweest. Geen slechtere plek om ziek te zijn dan op een dun matje in een plastic hutje zonder wc. Waarschijnlijk het gekookte en afgekoelde water uit de waterval.