Satara - Skukuza
Blijf op de hoogte en volg Renée Pol
01 Augustus 2016 | Zuid-Afrika, Skukuza
Dag 9 Maandag 1 augustus 2016
Satara - Skukuza
Renée is vroeg wakker en gaat haar haren wassen. Niet lang daarna volgt ook de rest en we zijn voor 6 uur klaar om te gaan. De mifi laten we aan in de hoop dat we rondom Satara bereik hebben en op de hoogte kunnen blijven van hoe het met Jan gaat. Voor we vertrekken hebben we al bericht van BJ dat ze onderweg naar Groningen zijn. We nemen de S100 en met ons rijden meerdere auto's deze weg op. Na een kilometer of twee zien we verschillende nijlpaarden in de verte in het water liggen. We besluiten om de volgende loop naar de nijlpaarden over te slaan, maar aangezien er geen van de vier autos's die achter ons zaten meer zien vragen we ons af of we niet iets gemist hebben. Maar goed we zien wel een jakhals en later een hyena die sleept met de poot van een groot dier. Als we tegen het einde van de route stil staan op een loop, spot Erik een honingdas. Wat gaaf dat we dit dier zien. In alle jaren Afrika hebben we dit dier nog nooit gezien. Lang zijn we de enigen hier. Wij rijden verr naar de Gudzani waterhole en nemen dan dezelfde weg weer terug. Onderweg horen we wat we gemist hebben. Er liggen meerdere dode nijlpaarden en een oude mannetjes leeuw ligt bij één van de nijlpaarden. Natuurlijk stoppen we wij de loop die we bewust hebben overgeslagen op de heen weg. Het is wel een triest gezicht en het stinkt er ook. Het is hier zo droog dat er voor de nijlpaarden geen gras meer is om te eten waardoor ze uithongeren. We hadden hier al over gehoord en begrepen dat de leeuwen volgevreten zijn door alle verzwakte dieren die ze vangen. Ondertussen hebben we ook gehoord dat Jan's operatie goed verlopen is. Een opluchting. Zo in den verre heb je op zulke momenten het gevoel dat je te ver weg bent. Maar wel fijn al die moderne communicatie mogelijkheden.
We rijden tegen negen uur terug naar Satarakamp en maken een plasstop bij de receptie, checken nog even welke dieren er op onze vervolgroute gezien zijn en stappen weer in de auto. Op de H1-3 stoppen we bij verschillen waterpan en, maar de meesten staan droog. Wel zien we een struisvogel die voor ons de weg oversteekt, badende mannetjes olifanten, veel eenzame gnoe's en één buffel. Bij Tshokwane maken we een toiletstop. Er is hier zelfs een winkeltje. Ongelooflijk hoe schoon de toiletten op de picknickspots elke keer zijn. Ook kun je overal skottelbraaien huren om je eten te bereiden.
Als we op de H1-2 de Sabie rivier oversteken ligt er naast de brug in het zand ook hier een dood nijlpaard. Er zijn geen roofdieren in de buurt, maar dat komt cast nog wel. Het blijft triest die dode dieren.
We zijn om kwart voor één in Skukuza. Het papierwerk regelen we meteen en om half twee kunnen we de sleutel van ons huis halen. Dat is toch een half uur eerder dan de check in tijd. We besluiten naar de winkel en restaurant te rijden. Als we daar aankomen breekt er een enorm onweer los met enorme klappen en heel veel regen. We scharrelen door het winkeletje en de kinderen besteden een deel van het geld dat ze van oma Beppe hebben gekregen voor de vakantie en tegen half één rennen we door de regen terug naar de auto.
Ons huisje blijkt helemaal aan het eind van het kamp tegenover het zwembad te liggen en als het stopt met rommelen liggen de kids in het water. Het is een 6 persoonshuis met twee 3 persoons kamers. Een overdekt terras en een ruime huiskamer. We hebben zelfs een oven. Het wordt snel weer warmer en al gauw zitten wij wat te lezen bij het zwembad. Om vier uur stappen we weer in de auto. We rijden over de H1-1 en H3 op zoek naar het luipaard dat al twee dagen op dezelfde plek is gezien. Met ons doet een safaritruck hetzelfde, maar het dier is weg, jammer. We nemen de S112 en S114 terug. Op een gegeven moment loopt ons een dier tegemoet en geen van allen kunnen we in eerste instantie ontdekken wat het is. Het lijkt wel een schaap zoals het loopt. Het blijkt een hyena te zijn die water gaat drinken bij een waterhole. Als we verder rijden spot Erik een moeder neushoorn met kind. Zeven dagen Krigerpark en nog geen neushoorn gezien, dat is toch eigenlijk diep triest. Drie en vier jaar geleden spotten we overal neushoorns. natuurlijk is het de droge tijd en zelfs als je alle wegen van het Krugerpark afrijdt en je links en rechts 100 meter ver zicht zou hebben, zie je nog maar 2,5 procent van het park, maar alle stropersberichten, trucks vol gewapende patrouilles langs de grens met Mozambique vanuit Letaba geven wel een heel groot vermoeden dat de neushoorns naar china zijn vertrokken. Ze hadden in Letaba een openlucht kerkdienst tegen het stropen vlak bij ons huis, en overal staan schokkende foto's van gestroopte neushoorns bij de recepties met de vraag of je verdachte zaken door wilt geven. Maar goed wij hebben eindelijk de big five compleet en een witte neushoorn gezien. We dachten dat het een tochtje zou zijn dat weinig op zou leveren, maar dat liep dus anders.
Terug in het kamp gaat de braai aan en Erik bakt pannenkoeken voor Gilles en Frédérique. Na het eten doen de jongens samen de afwas. Een leuk vader en zoon moment waar Gilles zo van geniet dat hij morgen weer wil afwassen. Eerst bellen we Jan op zijn mobiel en later Facetimed BJ nog even vanuit het ziekenhuis. Fijn om pap even live te zien.
Satara - Skukuza
Renée is vroeg wakker en gaat haar haren wassen. Niet lang daarna volgt ook de rest en we zijn voor 6 uur klaar om te gaan. De mifi laten we aan in de hoop dat we rondom Satara bereik hebben en op de hoogte kunnen blijven van hoe het met Jan gaat. Voor we vertrekken hebben we al bericht van BJ dat ze onderweg naar Groningen zijn. We nemen de S100 en met ons rijden meerdere auto's deze weg op. Na een kilometer of twee zien we verschillende nijlpaarden in de verte in het water liggen. We besluiten om de volgende loop naar de nijlpaarden over te slaan, maar aangezien er geen van de vier autos's die achter ons zaten meer zien vragen we ons af of we niet iets gemist hebben. Maar goed we zien wel een jakhals en later een hyena die sleept met de poot van een groot dier. Als we tegen het einde van de route stil staan op een loop, spot Erik een honingdas. Wat gaaf dat we dit dier zien. In alle jaren Afrika hebben we dit dier nog nooit gezien. Lang zijn we de enigen hier. Wij rijden verr naar de Gudzani waterhole en nemen dan dezelfde weg weer terug. Onderweg horen we wat we gemist hebben. Er liggen meerdere dode nijlpaarden en een oude mannetjes leeuw ligt bij één van de nijlpaarden. Natuurlijk stoppen we wij de loop die we bewust hebben overgeslagen op de heen weg. Het is wel een triest gezicht en het stinkt er ook. Het is hier zo droog dat er voor de nijlpaarden geen gras meer is om te eten waardoor ze uithongeren. We hadden hier al over gehoord en begrepen dat de leeuwen volgevreten zijn door alle verzwakte dieren die ze vangen. Ondertussen hebben we ook gehoord dat Jan's operatie goed verlopen is. Een opluchting. Zo in den verre heb je op zulke momenten het gevoel dat je te ver weg bent. Maar wel fijn al die moderne communicatie mogelijkheden.
We rijden tegen negen uur terug naar Satarakamp en maken een plasstop bij de receptie, checken nog even welke dieren er op onze vervolgroute gezien zijn en stappen weer in de auto. Op de H1-3 stoppen we bij verschillen waterpan en, maar de meesten staan droog. Wel zien we een struisvogel die voor ons de weg oversteekt, badende mannetjes olifanten, veel eenzame gnoe's en één buffel. Bij Tshokwane maken we een toiletstop. Er is hier zelfs een winkeltje. Ongelooflijk hoe schoon de toiletten op de picknickspots elke keer zijn. Ook kun je overal skottelbraaien huren om je eten te bereiden.
Als we op de H1-2 de Sabie rivier oversteken ligt er naast de brug in het zand ook hier een dood nijlpaard. Er zijn geen roofdieren in de buurt, maar dat komt cast nog wel. Het blijft triest die dode dieren.
We zijn om kwart voor één in Skukuza. Het papierwerk regelen we meteen en om half twee kunnen we de sleutel van ons huis halen. Dat is toch een half uur eerder dan de check in tijd. We besluiten naar de winkel en restaurant te rijden. Als we daar aankomen breekt er een enorm onweer los met enorme klappen en heel veel regen. We scharrelen door het winkeletje en de kinderen besteden een deel van het geld dat ze van oma Beppe hebben gekregen voor de vakantie en tegen half één rennen we door de regen terug naar de auto.
Ons huisje blijkt helemaal aan het eind van het kamp tegenover het zwembad te liggen en als het stopt met rommelen liggen de kids in het water. Het is een 6 persoonshuis met twee 3 persoons kamers. Een overdekt terras en een ruime huiskamer. We hebben zelfs een oven. Het wordt snel weer warmer en al gauw zitten wij wat te lezen bij het zwembad. Om vier uur stappen we weer in de auto. We rijden over de H1-1 en H3 op zoek naar het luipaard dat al twee dagen op dezelfde plek is gezien. Met ons doet een safaritruck hetzelfde, maar het dier is weg, jammer. We nemen de S112 en S114 terug. Op een gegeven moment loopt ons een dier tegemoet en geen van allen kunnen we in eerste instantie ontdekken wat het is. Het lijkt wel een schaap zoals het loopt. Het blijkt een hyena te zijn die water gaat drinken bij een waterhole. Als we verder rijden spot Erik een moeder neushoorn met kind. Zeven dagen Krigerpark en nog geen neushoorn gezien, dat is toch eigenlijk diep triest. Drie en vier jaar geleden spotten we overal neushoorns. natuurlijk is het de droge tijd en zelfs als je alle wegen van het Krugerpark afrijdt en je links en rechts 100 meter ver zicht zou hebben, zie je nog maar 2,5 procent van het park, maar alle stropersberichten, trucks vol gewapende patrouilles langs de grens met Mozambique vanuit Letaba geven wel een heel groot vermoeden dat de neushoorns naar china zijn vertrokken. Ze hadden in Letaba een openlucht kerkdienst tegen het stropen vlak bij ons huis, en overal staan schokkende foto's van gestroopte neushoorns bij de recepties met de vraag of je verdachte zaken door wilt geven. Maar goed wij hebben eindelijk de big five compleet en een witte neushoorn gezien. We dachten dat het een tochtje zou zijn dat weinig op zou leveren, maar dat liep dus anders.
Terug in het kamp gaat de braai aan en Erik bakt pannenkoeken voor Gilles en Frédérique. Na het eten doen de jongens samen de afwas. Een leuk vader en zoon moment waar Gilles zo van geniet dat hij morgen weer wil afwassen. Eerst bellen we Jan op zijn mobiel en later Facetimed BJ nog even vanuit het ziekenhuis. Fijn om pap even live te zien.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
