Letaba - Satara
Blijf op de hoogte en volg Renée Pol
31 Juli 2016 | Zuid-Afrika, Phalaborwa
Dag 8 Zondag 31 juli 2016
Letaba - Satara
Vanmorgen inderdaad uitgeslapen en eens niet op gamedrive geweest. Renée heeft 3 rondjes rond het kamp gerend wat toch goed was voor 5 km. De helft van de tijd lopend langs de Letaba rivier met uitzicht op nijlpaarden en een eenzame waterbok en in het kamp vele nyala's de andere helft over het kampeer terrn waar de meest uiteenlopende voertuigen staan. Veel Zuid Afrikanen hebben een kampeer karretje met een hele tent constructie er bovenop. Na één rondje langs huis gelopen een troep blauwapen zat boven op de auto van de buren en stroopte alle koelkasten en prullenbakken af. Gelukkig stond onze koelkast een kwartslag gedraaid zodat ze er niet bij konden.
Eenmaal wakker komt Erik er achter dat zijn jas waarschijnlijk in de truck van de sunset drive is blijven liggen. Bij de receptie vertellen ze dat Deshi, onze chauffeur op pad is maar dat ze hem zullen proberen te bellen. Na een uitgebreid ontbijt gaan we langs het olifanten museum. Hier hangen de slagtanden van vele grote en bekende olifanten uit het park met hun verhaal erbij. Gelukkig zijn de meesten aan ouderdom gestorven. Maar er hangt ook een schedel met het gat van een slagtand er in. Compleet doorboort door een andere olifant. Na het museum gaan we terug naar de receptie waar Deshi ook net is. Hij haalt de jas voor ons op. Erg fijn dat hij terug is.
En dan gaan we op pad. We besluiten om niet meer bij ons luipaard te kijken maar door te rijden op de asfaltweg H1-5 richting zuiden. Onderweg zien we hertjes, gnoe's, zebra en nijlpaarden en een krokodil in de Olifantsrivier. Waar het in het noorden herfst was qua kleurenpracht van de bomen, wordt het hoe zuidelijker we komen droger en kaler. We zien nog een paar wrattenzwijnen, maar als we afslaan op de S127 naar Timbavati komen we in een woestijn terecht. We moeten een wedstrijd doen wie het eerste dier ziet en zijn blij met een eenzaam steenbokje.
Bij Timbavati maken we een plasstop en rijden dan weer parallel met de op veel plaatsen drooggevallen rivier over de S39. Wel is er hier meer wild en zien we met grote regelmaat giraffes. Twee mannetjes zijn aan het donderen en eentje rent vlak voor de auto langs. Op een gegeven moment versperren vijf zebra's ons de doorgang. Wat je noemt een zebrapad en ze blijven rustig staan alsof wij niet staan te wachten. Uiteindelijk lopen ze weg en mogen we er langs. We komen hier verder niemand tegen en opeens zegt Renée meer verbaasd Leeuw. Erik rijdt terug ja hoor links van de weg zitten een mannetjes en vrouwtjes leeuw. Na een tijdje staat het vrouwtje op en loopt een meter of tien door. Het mannetje volgt en bestijgt zijn vriendinnetje. Kijk ze maken baby's roept Frédérique. Dat noem je paren zegt Gilles. Verdere vragen komen niet dus we kijken rustig verder hoe ze vervolgens uitgeput onder een struik gaan liggen. Als het mannetje even later ook zijn kop neerlegt, is er van de weg af amper te zien dat hier twee leeuwen liggen. Zo nu en dat beweegt het oor van het vrouwtje, maar dat zie je echt niet uit een rijdende auto. Wij rijden verder en houden de afstand bij, mochten we iemand tegenkomen. Dat gebeurt 17 kilometer en bijna een uur later pas en de kans is groot dat de leeuwen dan toch echt al ergens anders liggen. Maar wat gaaf zelf twee leeuwen midden op de dag spotten.
Het laatste stukje naar Satara gaat langs de plek waar drie jaar geleden een enorme troep leeuwen een giraffe had gedood. Elke keer denken we hier was het, maar spannende dieren zien we niet meer. We hebben wel erg veel geluk gehad vandaag.
Eenmaal in het kamp duiken Gilles en Frédérique meteen het zwembad wat vlak bij ons huisje ligt in. Het andere huisje wat voor pa en ma bedoeld was, ligt helemaal aan de andere kant van het kamp en heeft een keuken en zitje wat helemaal in gaas is gehuld. We kiezen voor het huisje dicht bij de receptie. Achteraf was de keuken met kooi helemaal niet zo raar. terwijl Renée de ingrediënten voor pasta uitpakt wordt het erg druk met blauwapen voor de deur en ondanks een stapel steentjes en een hoop geschreeuw laten ze zich niet afleiden van hun doel. Eentje krijgt een zak met droge pasta te pakken en rent er mee weg. Als de zak scheurt doen de apen zich tegoed aan de droge rommel.
Voor ons huisje sprokkelen zebra mangoesten hun maaltje bijeen. Gelukkig zijn die minder brutaal en zijn de apen vertrokken naar een ander huisje. We gaan vanavond niet meer op pad en eten op tijd. Ook facetimen en bellen we met Ruinen. Jan gaat morgen onder het mes. Fijn om even contact te hebben. Morgen gaan we om zes uur eerst in de buurt van Satara game driven. We pakken de spullen die kunnen vast in in de auto, zodat we op tijd weg kunnen. Wij zitten nog even na met een glaasje liqor 43 en een kopje thee terwijl de kids vlot in slaap vallen.
Letaba - Satara
Vanmorgen inderdaad uitgeslapen en eens niet op gamedrive geweest. Renée heeft 3 rondjes rond het kamp gerend wat toch goed was voor 5 km. De helft van de tijd lopend langs de Letaba rivier met uitzicht op nijlpaarden en een eenzame waterbok en in het kamp vele nyala's de andere helft over het kampeer terrn waar de meest uiteenlopende voertuigen staan. Veel Zuid Afrikanen hebben een kampeer karretje met een hele tent constructie er bovenop. Na één rondje langs huis gelopen een troep blauwapen zat boven op de auto van de buren en stroopte alle koelkasten en prullenbakken af. Gelukkig stond onze koelkast een kwartslag gedraaid zodat ze er niet bij konden.
Eenmaal wakker komt Erik er achter dat zijn jas waarschijnlijk in de truck van de sunset drive is blijven liggen. Bij de receptie vertellen ze dat Deshi, onze chauffeur op pad is maar dat ze hem zullen proberen te bellen. Na een uitgebreid ontbijt gaan we langs het olifanten museum. Hier hangen de slagtanden van vele grote en bekende olifanten uit het park met hun verhaal erbij. Gelukkig zijn de meesten aan ouderdom gestorven. Maar er hangt ook een schedel met het gat van een slagtand er in. Compleet doorboort door een andere olifant. Na het museum gaan we terug naar de receptie waar Deshi ook net is. Hij haalt de jas voor ons op. Erg fijn dat hij terug is.
En dan gaan we op pad. We besluiten om niet meer bij ons luipaard te kijken maar door te rijden op de asfaltweg H1-5 richting zuiden. Onderweg zien we hertjes, gnoe's, zebra en nijlpaarden en een krokodil in de Olifantsrivier. Waar het in het noorden herfst was qua kleurenpracht van de bomen, wordt het hoe zuidelijker we komen droger en kaler. We zien nog een paar wrattenzwijnen, maar als we afslaan op de S127 naar Timbavati komen we in een woestijn terecht. We moeten een wedstrijd doen wie het eerste dier ziet en zijn blij met een eenzaam steenbokje.
Bij Timbavati maken we een plasstop en rijden dan weer parallel met de op veel plaatsen drooggevallen rivier over de S39. Wel is er hier meer wild en zien we met grote regelmaat giraffes. Twee mannetjes zijn aan het donderen en eentje rent vlak voor de auto langs. Op een gegeven moment versperren vijf zebra's ons de doorgang. Wat je noemt een zebrapad en ze blijven rustig staan alsof wij niet staan te wachten. Uiteindelijk lopen ze weg en mogen we er langs. We komen hier verder niemand tegen en opeens zegt Renée meer verbaasd Leeuw. Erik rijdt terug ja hoor links van de weg zitten een mannetjes en vrouwtjes leeuw. Na een tijdje staat het vrouwtje op en loopt een meter of tien door. Het mannetje volgt en bestijgt zijn vriendinnetje. Kijk ze maken baby's roept Frédérique. Dat noem je paren zegt Gilles. Verdere vragen komen niet dus we kijken rustig verder hoe ze vervolgens uitgeput onder een struik gaan liggen. Als het mannetje even later ook zijn kop neerlegt, is er van de weg af amper te zien dat hier twee leeuwen liggen. Zo nu en dat beweegt het oor van het vrouwtje, maar dat zie je echt niet uit een rijdende auto. Wij rijden verder en houden de afstand bij, mochten we iemand tegenkomen. Dat gebeurt 17 kilometer en bijna een uur later pas en de kans is groot dat de leeuwen dan toch echt al ergens anders liggen. Maar wat gaaf zelf twee leeuwen midden op de dag spotten.
Het laatste stukje naar Satara gaat langs de plek waar drie jaar geleden een enorme troep leeuwen een giraffe had gedood. Elke keer denken we hier was het, maar spannende dieren zien we niet meer. We hebben wel erg veel geluk gehad vandaag.
Eenmaal in het kamp duiken Gilles en Frédérique meteen het zwembad wat vlak bij ons huisje ligt in. Het andere huisje wat voor pa en ma bedoeld was, ligt helemaal aan de andere kant van het kamp en heeft een keuken en zitje wat helemaal in gaas is gehuld. We kiezen voor het huisje dicht bij de receptie. Achteraf was de keuken met kooi helemaal niet zo raar. terwijl Renée de ingrediënten voor pasta uitpakt wordt het erg druk met blauwapen voor de deur en ondanks een stapel steentjes en een hoop geschreeuw laten ze zich niet afleiden van hun doel. Eentje krijgt een zak met droge pasta te pakken en rent er mee weg. Als de zak scheurt doen de apen zich tegoed aan de droge rommel.
Voor ons huisje sprokkelen zebra mangoesten hun maaltje bijeen. Gelukkig zijn die minder brutaal en zijn de apen vertrokken naar een ander huisje. We gaan vanavond niet meer op pad en eten op tijd. Ook facetimen en bellen we met Ruinen. Jan gaat morgen onder het mes. Fijn om even contact te hebben. Morgen gaan we om zes uur eerst in de buurt van Satara game driven. We pakken de spullen die kunnen vast in in de auto, zodat we op tijd weg kunnen. Wij zitten nog even na met een glaasje liqor 43 en een kopje thee terwijl de kids vlot in slaap vallen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
