dag 20 & 21 Anuradhapura en Wilpattu NP
Blijf op de hoogte en volg Renée Pol
24 Juli 2015 | Sri Lanka, Anuradhapura
Dag 20
Woensdag 22 juli
Anuradhapura
We staan op tijd op, omdat het naarmate het warmer wordt steeds onaangenamer is om met blote voeten bij de verschillende tempels rond te lopen op blote voeten.
Om acht uur vertrekken we naar de oude stad. Onze eerste stop is Vessagiriya; een oud monnikenklooster in de rotsen. Wat resteert zijn de trappen en een overhangende rots met inscripties. De enorme rotsen zijn een mooie klimuitdaging voor de kinderen en lenen zich voor mooie foto’s. Er staat ook een koppel in prachtige kleding trouwfoto’s te maken met een fotograaf. Natuurlijk vragen we of wij er ook eentje van hen mogen nemen.
We rijden door naar Isurumuniya Vihara; Een rots tempel uit 247 voor Christus. We moeten hiervoor een apart toegangskaartje kopen. Gilles, Erik en Renée beklimmen de rots achter de tempel en stuiten op een grote groep Sri Lankaanse schoolkinderen aangevuld met families. Men wil graag met Gilles en Renée op de foto. Erik heeft donker haar dus die is niet interessant. Het duurt wel even voor er met iedereen ene foto genomen is. In een bijgebouw staan diverse sculpturen waaronder die van twee geliefden die Prins Saliya en het burgermeisje Asokamala voor zouden stellen. Met zijn liefde voor Asokamala verloor Prins Saliya zijn rechten op de troon.
Het beroemdste bedevaartsoord van Anuradhapura is de Sri Maha Bodhi boom. Deze boom is de enige levende loot van de boom waaronder de Boeddha in 544 voor Christus verlicht werd. Daarmee is deze plek ook één van de heiligste bedevaartsoorden voor boeddhisten in de wereld. De boom werd in 288 voor Christus geplant en is daarmee de oudste levende boom ter wereld, gepland door mensenhanden. Ook voor deze boom moeten we een part kaartje kopen. We hadden een enorm dike boom verwacht, maar dat valt eigenlijk flink tegen. Bij de boom zjn ontzettend veel mensen gekleed in witte kledij die een offer in de vorm van ijst of lotusbloemen brengen en op het plateau rond de boom staan of zitten te bidden, een indrukwekkend gezicht. Ook Nihal gaat bidden en als wij op gepaste afstand op hem wachten, is hij opeens verdwenen. We lopen verschillende rondjes door de mensenmassa maar vinden hem niet. Uiteindelijk lopen we terug naar onze schoenen buiten de ingang als er trammel geroffel klinkt. Met veel ceremonie word ter een loot van de boom naar het klooster gebracht, begeleid door verschillende monniken. Eenmaal terug bij de auto, blijkt Nihal daar ook te zijn.
Voor de rest van de oude stad kunnen we toe met 1 algemeen toegangskaartje dat 30 dollar p.p. kost en de helft voor kinderen boven de zes. Omdat Grietje toch bijna de auto niet uit komt zeggen we dat de kids 4 en 5 zijn en betalen dus voor 4 personen. Niemand die het controleert.
We beginnen bij de Jetavanarama Dagobe. Een stoepa uit de 3e eeuw na Christus welke in zijn tijd het derde grootste bouwwerk van de wereld was. Alleen twee piramides waren groter. De stoepa bevat genoeg stenen om een 3 meter hoge muur van 650 kilometer lang te bouwen.Dat het helemaal uit bakstenen bestaat is goed te zien. Vroeger was de dagobe 100 meter hoog, tegenwoordig ontbreekt het bovenste deel van de dagobe.
De volgende dagobe die we bezoeken is de Ruvanvelisaya Dagobe. Deze dagobe wordt bewaakt door ene muur van honderden stenen olifanten die schouder aan schouder staan. Het jammere is echter dat de originele vervangen zijn door perfecte betonnen afgietsels die ook nog eens grijs geverfd zijn. Ook de stoepa zelf ziet er niet uit alsof hij uit 140 jaar voor Christus stamt. Het ding is geheel gerestaureerd en omgeven door drie trapsgewijze smalle plateaus van circa een meter reed opgemetseld met betonsteen en perfect ingevoegd. De stoepa zelf is wit geverfd en behangen met gekleurde doeken. Om de stoepa heen waren verschillende nissen gebouwd met daarin boeda afbeeldingen. De nissen zelf bestonden uit prachtig beeldgehouwen stenen in de vorm van olifanten. Deze originelen liggen als afdankertjes tegen de olifantenmuur aan en zijn ook weer vervangen dor betonnen exemplaren. Wat een verkwanseling van je cultureel erfgoed. Laat je erfgoed in de oude staat in plaats van het te verzieken met beton en verf.
Bij de Thuparapaya dagobe, de waarschijnlijk oudste stoepa van de wereld, die mogelijk het sleutelbeen van Boeddha bevat en stamt uit de 3 e eeuw voor Christus, stappen we alleen uit voor een foto.
Dan door naar de Lankarama stoepa. Ook hier stoppen we alleen voor een foto. De volgende stop is de Eth Pokuna (Elephant pond), zo genoemd door zijn enorme omvang van 159 meter bij 53 meter en is 9,5 meter diep. Het waterreservoir is door mensenhanden gegraven en werd gevoed door een ondergronds kanaalsysteem.
De volgende bezienswaardigheid is een moonstone. Een soort deurmat van steun onderaan de trap die toegang bood tot een tempel. Deze moonstone is erg fijn uitgehouwen en bevat een stier kn de circle of life, wat uniek is voor een moonstone. De buitenste rand met de circle of life bevat olifanten, leeuwen, paarden en stieren, dieren die de 4 stadia van leven symboliseren; groei, energie, kracht en geduld. In het midden staat altijd een lotusbloem.
Op het terrein tegenover de moonstone staat een guardstone met een afdeling van een soort prins voor wat iets wat ooit een vijf verdiepingen hoge boeddhistische tempel was. De ruïnes van wat ooit de beneden ruimte was was geven een beeld van de enorme oppervlak die de tempel ooit gehad moet hebben.
Vervolgens rijden we door naar het Samadhi boedha beeld dat erg fijntjes uitgehouwen is. Het beeld staat rdlijk afgezonderd en is niet druk bezocht, maar er staat een bewaker bij, dus de schoenen moeten weer uit en de sarong aan.
Tot slot gaan we naar de Twin Ponds. Twee grote vijvers of badpaatsen die in elkaars spiegelbeeld uitgevoerd zijn en achterelkaar liggen. Ze zijn erg mooi zijn met trappetjes die naar beneden naar het water voeren en beelden langs de trappen. Nihal parkeert zijn busje aan de korte kant van de vijver zodat Grietje de auto niet uit hoeft.
Na de Twin Ponds hebben we genoeg steen gezien en gaan nog even langs de Family supermarkt en bakkerij in de stad om daarna terug te gaan naar het hotel. We bestellen meteen de lunch terwijl de kinderen direct het water in duiken en de rest even lekker buiten gaat zitten. We hebben nog een kleine twee uur voor we op safari gaan in Wilpattu N.P. Thimo en Aimee komen ook terug van hun trip naar Mihintale en samen springen de kids lekker in het zwembad.
Het is drie kwartier rijden naar Wilpattu. Daar aangekomen staat onze jeep al klaar. We betalen de entree en de jeephuur en gaan op pad. Het eerste uur rijden we door hele dichtbegroeide bossen waar je vrijwel niets ziet. Er zijn verschillende kunstmatige water reservoirs waar vogels zijn en ook een krokodil. Zelfs de hertjes zijn lastig te spotten. Op een gegeven moment zien we twee jakhalzen de weg over steken. Eentje moet zijn behoefte doen, dus die blijft wat langer staan voor de camera. Soms is er een plek waar het bos even wijkt, maar daarna sluit het zich ook direct weer. Als je hier een dier spot heb je gewoon erg veel geluk. Renée denkt tot grote hilariteit van de kinderen een olifant te spotten. Het blijkt een zieke boom met een enorme verdikking die lijkt op een olifantenkont.
Vlak bij een rustplaats staat een olifant gras te eten. Volgens de gids hebben we veel geluk dat we een olifant zien. Uiteindelijk blijkt het de enige olifant te zijn in 1,5 dag safari. Na alle olifanten in Minneriya vinden wij het toch wat minder speciaal en we rijden verder. Dan komen we in opener gebied meet veel witte zandverstuivingen en grote waterpartijen. We zien de Aziatische neushoornvogel die zee ook in de dierentuin in Emmen hebben. En heel veel watervogels als ibissen, steltenlopers, de adjudant, ooievaars, reigers en aalscholvers. De chauffeur heeft er aardig de snelheid in. Op een gegeven moment belt hij de chauffeur van de auto voor ons of hij een foto van ons wil maken. Blijkbaar vindt hij Grietje die naast hem zit een bijzondere persoonlijkheid.
Om half zeven gaat het park dicht en we zijn om kwart voor drie begonnen. Als je een uur moet rijden door het gebied wat dicht bebost is blijft er niet veel safaritijd over.
De chauffeur heeft goede ogen en spot regelmatig gestipte hertjes tussen de takken. Als we terugrijden over het lange pad naar de ingang, zit er wat op d weg, we denken het zal toch niet... Maar het blijkt een langoer te zijn. Niet veel later staat er weer wat op de weg. Dit keer is het een lippenbeer die elke keer als we dichterbij komen voor ons uit rent. Dit maakt heel veel goed van deze safari. Uiteindelijk verdwijnt hij in het bos.
Voor de volgende dag hebben we een volle dag safari op het programma staan. We willen dan eerst wel weten wat we gaan doen, nu we hebben gezien hoe het gebied er uit ziet. We blijken naar de zee te gaan en een andere route te nemen. We stemmen in en spreken om zeeven uur af.
Bij het hotel lopen we direct door naar het restaurant. De terugreis in het donker langs wegen die vol lagen met rijst die lag te drogen, vergeven zijn van de loslopende honden en fietsers en brommers zonder licht, duurde aanzienlijk langer dan de heenreis.
Terwijl wij zitten te wachten op het eten zitten de kinderen te spelen met hun vriendjes. Zo gauw de frites op zijn rennen ze er weer heen. Frédériques vriendschap bekoelt gauw als Aimee het beentje van Dieks lievelingspoppetje afbreekt. Gilles en Thimo springen in het donker nog in het zwembad en moeten we manen om er uit te komen omdat het de volgende dag wel heel erg vroeg dag is. Ze nemen afscheid van hun vriendjes en dan snel douchen en slapen.
Dag 21
Donderdag 23 juli
Anuradhapura (Wilpattu N.P.)
Frédérique laat toch nog een tekening voor Aimee achter en dan stappen we bij Nihal in de bus. Ontbijten doen we later, maar en dus eten we eerst wat banaantjes. We zijn wel aan de late kant voor een safari, de poort gaat al om zes uur open, maar dat heeft ook het voordeel dat er niets voor ons rijdt. We hebben een ruimere en nieuwere jeep met meer ruimte voorin voor Grietje en dus ook een nieuwe chauffeur. We rijden het park binnen en zien een pauw op een tak, wat water vogels, de bekende krokodil in 4 vierkante meter water en dan steekt voor ons opeens een luipaard de weg over. Als we dichterbij komen verdwijnt hij in de bosjes. We kunnen precies 1 foto maken en zijn enorm verguld met dit cadeautje. Na zes safari's hadden we verwacht zonder luipaard naar huis te gaan. Het die zat in het gebied waar we gisteren hard doorheen jaagden en dier zagen. Deze chauffeur rijdt een stuk rustiger. Tien minuten laten is het weer raak. Jan spot weer een lippenbeer. Het dier loopt doodgemoederd snuffelend rond steekt de weg over en verdwijnt ook dan tussen de dichte bossages. Wat een geluk. Binnen een uur een beer en een luipaard.
Als we dan op een gegeven moment ook nog een sambar hert spotten tussen de dichte begroeiing is het wensenlijstje klaar. Maar meer is natuurlijk altijd goed. We stoppen voor een ontbijtje bij de plek waar we de vorige dag binnen een uur waren, nu hebben we er twee uur over gedaan. Daarna maken we een rondje langs de zandverstuivingen om richting zee te gaan. We rijden langs prachtige waterpartijen die vol staan met paarse bloemetjes. Zo nu en dan zien we een hertje. Je merkt dat hier veel minder auto's komen.
Op een gegeven moment wordt het echt interessant. De auto moet zich tussen bomen en takken langswurmen op een heel smal pad. Dit duurt een dik uur en vergt de nodige stuurmanskunst van de chauffeur. We genieten enorm van de vele vlinders in verschillende kleuren die door de auto vliegen. We rijden niet hard en ze vliegen vaak een stukje mee. En dan valt er een krekel in de auto bij Frédérique onder het been. Het dier slaakt nood kreetjes uit en Diek gilt al niet harder. Snel gooien we het beest weer uit de auto. Doordat we steeds tegen takken boven en naast ons aan rijden valt er wel eens wat af. Zo ook sprinkhanen en Erik heeft opeens een wandelende tak op zijn arm. Al met al een hele bijzondere rit.
Na een dik uur rijden we opeens het park uit op een zandweg die de openbare weg is tussen twee plaatsen boven en onder het park. We volgen de weg en slaan dan af naar de kust. Hier zien we weer een kudde spotted deer. Eenmal bij de kust blijkt het er vulkanisch te zijn we komen bij hele steile afgronden een allemaal vulkanisch gesteente met kleine belletjes er in. Een erg interssant landschap. Boven ons vliegt een zeearend en in de verte zien we India liggen. Jan gaat op ontdekkingstocht in de bosjes en vind klimbomen en een schommel. Daar moet op gespeeld worden.
We stappen weer in en gaan naar een plek om te lunchen waar ook een strand is. Voor de kids en Erik brood met jam en chocopasta, voor de rest broodjes tonijn met mayo, ui en tomaat. Na de lunch lopen we met z'n vijven naar het strand. Grietje blijft achter op het bankje. Het zand langs het strand is git zwart. Gilles gooit als eerste zijn kleren uit en Erik en Renée volgen, even pootje baden in bikini en dan schelpen zoeken. Het strand is hier zo verlaten dat we verschillende mooie stenen en schelpjes vinden die natuurlijk ook allemaal mee moeten. Het is heerlijk om even te genieten van het strand en de zee.
Dan weer terug naar de auto en weer op safari. De chauffeur neemt een uur lang de openbare weg, war
Ar de chauffeur van de vorige dag vertelde dat je al veel eerder het park weer in kunt. Hier zien we natuurlijk helemaal niet en komen we regelmatig auto's en bussen tegen. Eenmaal in het park blijven we zoeken naar olifanten. Poep zien we wel maar de dikhuiden zelf niet. Renée spot nog een sambar hert maar verder niet. Als we opeens weer terug zijn op de rustplek vertellen anderen over een luipaard en dus gaan we kijken of die er nog is. Hij blijkt te zijn gespot bij de boom die op een olifant lijkt. Natuurlijk is hij er niet meer. In plaats van terug te gaan het park in, rijdt de chauffeur richting de gate. Om half zes staan we weer bij de poort. We zijn boos en snappen er niets van. We missen het beste uur in het park en hebben de hele middag maar 1 hert en wat vogels gezien. Het was vanwege het stof van de ander auto's dat hij terug was gegaan. Dat boeit toch niet daar hadden we gisteren ook geen last van. Nu terug rijden heeft ook geen zin. Voor je ergens bent, ben je meer dan een half uur onderweg. We geven hem veel minder fooi dan hij zou verdienen en Nihal vertelt hem nog eens duidelijk dat de klant koning is en dat je moet overleggen wat je doet. Nihal geeft aan aan de baas niet weer bij hem terug te komen met gasten. Maar goed daar hebben wij nu niets aan. Al met al een prachtige dag, met een lullig einde.
Op de terugweg stoppen we nog even bij de bakker. We zijn nu mooi op tijd terug en we duiken met z'n vieren het zwembad nog even in terwijl de rest gaat douchen. Morgen al weer de laatste reisdag, wat gaat het toch snel.
Woensdag 22 juli
Anuradhapura
We staan op tijd op, omdat het naarmate het warmer wordt steeds onaangenamer is om met blote voeten bij de verschillende tempels rond te lopen op blote voeten.
Om acht uur vertrekken we naar de oude stad. Onze eerste stop is Vessagiriya; een oud monnikenklooster in de rotsen. Wat resteert zijn de trappen en een overhangende rots met inscripties. De enorme rotsen zijn een mooie klimuitdaging voor de kinderen en lenen zich voor mooie foto’s. Er staat ook een koppel in prachtige kleding trouwfoto’s te maken met een fotograaf. Natuurlijk vragen we of wij er ook eentje van hen mogen nemen.
We rijden door naar Isurumuniya Vihara; Een rots tempel uit 247 voor Christus. We moeten hiervoor een apart toegangskaartje kopen. Gilles, Erik en Renée beklimmen de rots achter de tempel en stuiten op een grote groep Sri Lankaanse schoolkinderen aangevuld met families. Men wil graag met Gilles en Renée op de foto. Erik heeft donker haar dus die is niet interessant. Het duurt wel even voor er met iedereen ene foto genomen is. In een bijgebouw staan diverse sculpturen waaronder die van twee geliefden die Prins Saliya en het burgermeisje Asokamala voor zouden stellen. Met zijn liefde voor Asokamala verloor Prins Saliya zijn rechten op de troon.
Het beroemdste bedevaartsoord van Anuradhapura is de Sri Maha Bodhi boom. Deze boom is de enige levende loot van de boom waaronder de Boeddha in 544 voor Christus verlicht werd. Daarmee is deze plek ook één van de heiligste bedevaartsoorden voor boeddhisten in de wereld. De boom werd in 288 voor Christus geplant en is daarmee de oudste levende boom ter wereld, gepland door mensenhanden. Ook voor deze boom moeten we een part kaartje kopen. We hadden een enorm dike boom verwacht, maar dat valt eigenlijk flink tegen. Bij de boom zjn ontzettend veel mensen gekleed in witte kledij die een offer in de vorm van ijst of lotusbloemen brengen en op het plateau rond de boom staan of zitten te bidden, een indrukwekkend gezicht. Ook Nihal gaat bidden en als wij op gepaste afstand op hem wachten, is hij opeens verdwenen. We lopen verschillende rondjes door de mensenmassa maar vinden hem niet. Uiteindelijk lopen we terug naar onze schoenen buiten de ingang als er trammel geroffel klinkt. Met veel ceremonie word ter een loot van de boom naar het klooster gebracht, begeleid door verschillende monniken. Eenmaal terug bij de auto, blijkt Nihal daar ook te zijn.
Voor de rest van de oude stad kunnen we toe met 1 algemeen toegangskaartje dat 30 dollar p.p. kost en de helft voor kinderen boven de zes. Omdat Grietje toch bijna de auto niet uit komt zeggen we dat de kids 4 en 5 zijn en betalen dus voor 4 personen. Niemand die het controleert.
We beginnen bij de Jetavanarama Dagobe. Een stoepa uit de 3e eeuw na Christus welke in zijn tijd het derde grootste bouwwerk van de wereld was. Alleen twee piramides waren groter. De stoepa bevat genoeg stenen om een 3 meter hoge muur van 650 kilometer lang te bouwen.Dat het helemaal uit bakstenen bestaat is goed te zien. Vroeger was de dagobe 100 meter hoog, tegenwoordig ontbreekt het bovenste deel van de dagobe.
De volgende dagobe die we bezoeken is de Ruvanvelisaya Dagobe. Deze dagobe wordt bewaakt door ene muur van honderden stenen olifanten die schouder aan schouder staan. Het jammere is echter dat de originele vervangen zijn door perfecte betonnen afgietsels die ook nog eens grijs geverfd zijn. Ook de stoepa zelf ziet er niet uit alsof hij uit 140 jaar voor Christus stamt. Het ding is geheel gerestaureerd en omgeven door drie trapsgewijze smalle plateaus van circa een meter reed opgemetseld met betonsteen en perfect ingevoegd. De stoepa zelf is wit geverfd en behangen met gekleurde doeken. Om de stoepa heen waren verschillende nissen gebouwd met daarin boeda afbeeldingen. De nissen zelf bestonden uit prachtig beeldgehouwen stenen in de vorm van olifanten. Deze originelen liggen als afdankertjes tegen de olifantenmuur aan en zijn ook weer vervangen dor betonnen exemplaren. Wat een verkwanseling van je cultureel erfgoed. Laat je erfgoed in de oude staat in plaats van het te verzieken met beton en verf.
Bij de Thuparapaya dagobe, de waarschijnlijk oudste stoepa van de wereld, die mogelijk het sleutelbeen van Boeddha bevat en stamt uit de 3 e eeuw voor Christus, stappen we alleen uit voor een foto.
Dan door naar de Lankarama stoepa. Ook hier stoppen we alleen voor een foto. De volgende stop is de Eth Pokuna (Elephant pond), zo genoemd door zijn enorme omvang van 159 meter bij 53 meter en is 9,5 meter diep. Het waterreservoir is door mensenhanden gegraven en werd gevoed door een ondergronds kanaalsysteem.
De volgende bezienswaardigheid is een moonstone. Een soort deurmat van steun onderaan de trap die toegang bood tot een tempel. Deze moonstone is erg fijn uitgehouwen en bevat een stier kn de circle of life, wat uniek is voor een moonstone. De buitenste rand met de circle of life bevat olifanten, leeuwen, paarden en stieren, dieren die de 4 stadia van leven symboliseren; groei, energie, kracht en geduld. In het midden staat altijd een lotusbloem.
Op het terrein tegenover de moonstone staat een guardstone met een afdeling van een soort prins voor wat iets wat ooit een vijf verdiepingen hoge boeddhistische tempel was. De ruïnes van wat ooit de beneden ruimte was was geven een beeld van de enorme oppervlak die de tempel ooit gehad moet hebben.
Vervolgens rijden we door naar het Samadhi boedha beeld dat erg fijntjes uitgehouwen is. Het beeld staat rdlijk afgezonderd en is niet druk bezocht, maar er staat een bewaker bij, dus de schoenen moeten weer uit en de sarong aan.
Tot slot gaan we naar de Twin Ponds. Twee grote vijvers of badpaatsen die in elkaars spiegelbeeld uitgevoerd zijn en achterelkaar liggen. Ze zijn erg mooi zijn met trappetjes die naar beneden naar het water voeren en beelden langs de trappen. Nihal parkeert zijn busje aan de korte kant van de vijver zodat Grietje de auto niet uit hoeft.
Na de Twin Ponds hebben we genoeg steen gezien en gaan nog even langs de Family supermarkt en bakkerij in de stad om daarna terug te gaan naar het hotel. We bestellen meteen de lunch terwijl de kinderen direct het water in duiken en de rest even lekker buiten gaat zitten. We hebben nog een kleine twee uur voor we op safari gaan in Wilpattu N.P. Thimo en Aimee komen ook terug van hun trip naar Mihintale en samen springen de kids lekker in het zwembad.
Het is drie kwartier rijden naar Wilpattu. Daar aangekomen staat onze jeep al klaar. We betalen de entree en de jeephuur en gaan op pad. Het eerste uur rijden we door hele dichtbegroeide bossen waar je vrijwel niets ziet. Er zijn verschillende kunstmatige water reservoirs waar vogels zijn en ook een krokodil. Zelfs de hertjes zijn lastig te spotten. Op een gegeven moment zien we twee jakhalzen de weg over steken. Eentje moet zijn behoefte doen, dus die blijft wat langer staan voor de camera. Soms is er een plek waar het bos even wijkt, maar daarna sluit het zich ook direct weer. Als je hier een dier spot heb je gewoon erg veel geluk. Renée denkt tot grote hilariteit van de kinderen een olifant te spotten. Het blijkt een zieke boom met een enorme verdikking die lijkt op een olifantenkont.
Vlak bij een rustplaats staat een olifant gras te eten. Volgens de gids hebben we veel geluk dat we een olifant zien. Uiteindelijk blijkt het de enige olifant te zijn in 1,5 dag safari. Na alle olifanten in Minneriya vinden wij het toch wat minder speciaal en we rijden verder. Dan komen we in opener gebied meet veel witte zandverstuivingen en grote waterpartijen. We zien de Aziatische neushoornvogel die zee ook in de dierentuin in Emmen hebben. En heel veel watervogels als ibissen, steltenlopers, de adjudant, ooievaars, reigers en aalscholvers. De chauffeur heeft er aardig de snelheid in. Op een gegeven moment belt hij de chauffeur van de auto voor ons of hij een foto van ons wil maken. Blijkbaar vindt hij Grietje die naast hem zit een bijzondere persoonlijkheid.
Om half zeven gaat het park dicht en we zijn om kwart voor drie begonnen. Als je een uur moet rijden door het gebied wat dicht bebost is blijft er niet veel safaritijd over.
De chauffeur heeft goede ogen en spot regelmatig gestipte hertjes tussen de takken. Als we terugrijden over het lange pad naar de ingang, zit er wat op d weg, we denken het zal toch niet... Maar het blijkt een langoer te zijn. Niet veel later staat er weer wat op de weg. Dit keer is het een lippenbeer die elke keer als we dichterbij komen voor ons uit rent. Dit maakt heel veel goed van deze safari. Uiteindelijk verdwijnt hij in het bos.
Voor de volgende dag hebben we een volle dag safari op het programma staan. We willen dan eerst wel weten wat we gaan doen, nu we hebben gezien hoe het gebied er uit ziet. We blijken naar de zee te gaan en een andere route te nemen. We stemmen in en spreken om zeeven uur af.
Bij het hotel lopen we direct door naar het restaurant. De terugreis in het donker langs wegen die vol lagen met rijst die lag te drogen, vergeven zijn van de loslopende honden en fietsers en brommers zonder licht, duurde aanzienlijk langer dan de heenreis.
Terwijl wij zitten te wachten op het eten zitten de kinderen te spelen met hun vriendjes. Zo gauw de frites op zijn rennen ze er weer heen. Frédériques vriendschap bekoelt gauw als Aimee het beentje van Dieks lievelingspoppetje afbreekt. Gilles en Thimo springen in het donker nog in het zwembad en moeten we manen om er uit te komen omdat het de volgende dag wel heel erg vroeg dag is. Ze nemen afscheid van hun vriendjes en dan snel douchen en slapen.
Dag 21
Donderdag 23 juli
Anuradhapura (Wilpattu N.P.)
Frédérique laat toch nog een tekening voor Aimee achter en dan stappen we bij Nihal in de bus. Ontbijten doen we later, maar en dus eten we eerst wat banaantjes. We zijn wel aan de late kant voor een safari, de poort gaat al om zes uur open, maar dat heeft ook het voordeel dat er niets voor ons rijdt. We hebben een ruimere en nieuwere jeep met meer ruimte voorin voor Grietje en dus ook een nieuwe chauffeur. We rijden het park binnen en zien een pauw op een tak, wat water vogels, de bekende krokodil in 4 vierkante meter water en dan steekt voor ons opeens een luipaard de weg over. Als we dichterbij komen verdwijnt hij in de bosjes. We kunnen precies 1 foto maken en zijn enorm verguld met dit cadeautje. Na zes safari's hadden we verwacht zonder luipaard naar huis te gaan. Het die zat in het gebied waar we gisteren hard doorheen jaagden en dier zagen. Deze chauffeur rijdt een stuk rustiger. Tien minuten laten is het weer raak. Jan spot weer een lippenbeer. Het dier loopt doodgemoederd snuffelend rond steekt de weg over en verdwijnt ook dan tussen de dichte bossages. Wat een geluk. Binnen een uur een beer en een luipaard.
Als we dan op een gegeven moment ook nog een sambar hert spotten tussen de dichte begroeiing is het wensenlijstje klaar. Maar meer is natuurlijk altijd goed. We stoppen voor een ontbijtje bij de plek waar we de vorige dag binnen een uur waren, nu hebben we er twee uur over gedaan. Daarna maken we een rondje langs de zandverstuivingen om richting zee te gaan. We rijden langs prachtige waterpartijen die vol staan met paarse bloemetjes. Zo nu en dan zien we een hertje. Je merkt dat hier veel minder auto's komen.
Op een gegeven moment wordt het echt interessant. De auto moet zich tussen bomen en takken langswurmen op een heel smal pad. Dit duurt een dik uur en vergt de nodige stuurmanskunst van de chauffeur. We genieten enorm van de vele vlinders in verschillende kleuren die door de auto vliegen. We rijden niet hard en ze vliegen vaak een stukje mee. En dan valt er een krekel in de auto bij Frédérique onder het been. Het dier slaakt nood kreetjes uit en Diek gilt al niet harder. Snel gooien we het beest weer uit de auto. Doordat we steeds tegen takken boven en naast ons aan rijden valt er wel eens wat af. Zo ook sprinkhanen en Erik heeft opeens een wandelende tak op zijn arm. Al met al een hele bijzondere rit.
Na een dik uur rijden we opeens het park uit op een zandweg die de openbare weg is tussen twee plaatsen boven en onder het park. We volgen de weg en slaan dan af naar de kust. Hier zien we weer een kudde spotted deer. Eenmal bij de kust blijkt het er vulkanisch te zijn we komen bij hele steile afgronden een allemaal vulkanisch gesteente met kleine belletjes er in. Een erg interssant landschap. Boven ons vliegt een zeearend en in de verte zien we India liggen. Jan gaat op ontdekkingstocht in de bosjes en vind klimbomen en een schommel. Daar moet op gespeeld worden.
We stappen weer in en gaan naar een plek om te lunchen waar ook een strand is. Voor de kids en Erik brood met jam en chocopasta, voor de rest broodjes tonijn met mayo, ui en tomaat. Na de lunch lopen we met z'n vijven naar het strand. Grietje blijft achter op het bankje. Het zand langs het strand is git zwart. Gilles gooit als eerste zijn kleren uit en Erik en Renée volgen, even pootje baden in bikini en dan schelpen zoeken. Het strand is hier zo verlaten dat we verschillende mooie stenen en schelpjes vinden die natuurlijk ook allemaal mee moeten. Het is heerlijk om even te genieten van het strand en de zee.
Dan weer terug naar de auto en weer op safari. De chauffeur neemt een uur lang de openbare weg, war
Ar de chauffeur van de vorige dag vertelde dat je al veel eerder het park weer in kunt. Hier zien we natuurlijk helemaal niet en komen we regelmatig auto's en bussen tegen. Eenmaal in het park blijven we zoeken naar olifanten. Poep zien we wel maar de dikhuiden zelf niet. Renée spot nog een sambar hert maar verder niet. Als we opeens weer terug zijn op de rustplek vertellen anderen over een luipaard en dus gaan we kijken of die er nog is. Hij blijkt te zijn gespot bij de boom die op een olifant lijkt. Natuurlijk is hij er niet meer. In plaats van terug te gaan het park in, rijdt de chauffeur richting de gate. Om half zes staan we weer bij de poort. We zijn boos en snappen er niets van. We missen het beste uur in het park en hebben de hele middag maar 1 hert en wat vogels gezien. Het was vanwege het stof van de ander auto's dat hij terug was gegaan. Dat boeit toch niet daar hadden we gisteren ook geen last van. Nu terug rijden heeft ook geen zin. Voor je ergens bent, ben je meer dan een half uur onderweg. We geven hem veel minder fooi dan hij zou verdienen en Nihal vertelt hem nog eens duidelijk dat de klant koning is en dat je moet overleggen wat je doet. Nihal geeft aan aan de baas niet weer bij hem terug te komen met gasten. Maar goed daar hebben wij nu niets aan. Al met al een prachtige dag, met een lullig einde.
Op de terugweg stoppen we nog even bij de bakker. We zijn nu mooi op tijd terug en we duiken met z'n vieren het zwembad nog even in terwijl de rest gaat douchen. Morgen al weer de laatste reisdag, wat gaat het toch snel.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
